Ιαπωνία, ημέρα 3η

Βρίσκομαι στην Ικόμα, μία όμορφη ορεινή πόλη, κοντά στην Οσάκα. Το σπίτι, παροδοσιακό, φιλοξενεί την αφεντιά μου και δύο κυρίες από την Κορέα. Ο ιδιοκτήτης αποτελεί σίγουρα το highlight της έως τώρα εμπειρίας μου. Ο Yoshi είναι πέρα ως πέρα φιλόξενος. Όσο λίγα αγγλικά μιλάει, τόσο μεγάλη καρδιά έχει. Με υπόδεχεται με λίγες τηγανίτες και ζεστό τσάι που είχα απόλυτη ανάγκη μετά τα σημερινά δύσκολα χιλιόμετρα. Ύστερα κάθεται μαζί μου για να βρούμε άκρη με το ποδήλατο. “Θα καλέσω εγώ, μόνο γράψε μου τι χρειάζεσαι” και χαμογελάει. Επιτέλους, μετά από τηλέφωνα, κάποιος είναι πρόθυμος να μας βοηθήσει. Ξεκινώ να ντυθώ για να πάω. Είναι άλλα 10 χιλιόμετρα με αρκετή ανηφόρα, μέσα μου παίρνω ανάσες και σκέφτομαι “τουλάχιστον να είναι καλός, μην πάω πάλι τζάμπα”. Ο Yoshi, με κοιτάει και με διαβάζει. Παίρνει ξανά τηλέφωνο κάπου και μόλις το κλείνει με ρωτά “θες να σε πάω με το αυτοκίνητο? Όχι τώρα όμως, πρώτα ξεκουράσου. Θα σε ξυπνήσω κατά τις τέσσερις.” 

Έτσι κι έγινε. Στη διαδρομή μιλάμε για διάφορα πράγματα που έχω παρατηρήσει έως τώρα. “Τα αυτοκίνητα σας είναι πεντακάθαρα και χωρίς μία γρατζουνιά. Πώς γίνεται αυτό?” Γελάει λίγο και μου απαντάει “Οι Ιάπωνες πιστεύουν ότι όλα έχουν ψυχή και πως όλα χρειάζονται την φροντίδα μας.” 

Πρώτο βράδυ στην Τύνιδα. Λίγα νεύρα αν και η ταλαιπωρία που ζήσαμε θα δικαιολογούσε περισσότερα. Βλάσης και Τζίμης, όντας πιο αισιόδοξοι, μου μαζεύουν όσα περίσσια συναισθήματα θα ήθελα να εκδηλώσω.
Παραλαμβάνουμε τις κούτες με τα ποδήλατα με αρκετά σημάδια φθοράς, η δική μου σκισμένη, πρέπει να την αντικαταστήσω άμεσα. Κανείς δεν ζητάει συγνώμη, ούτε φυσικά για τις δύο ώρες αναμονής. Μας ζητούν να τις ξανανοίξουμε…Έξω μας περιμένει η επόμενη έκπληξη. Τα κουτιά δεν χωράνε στο βανάκι, φτάνουμε εν τέλει στο ξενοδοχείο σε δύο δόσεις και με ανοιχτό πορτ μπαγκάζ, πέντε ώρες μετά την άφιξή μας στο αεροδρόμιο.
Το ξενοδοχείο είναι όμορφο- παλιό αρχοντόσπιτο κάποιου επιφανούς Τυνήσιου. Δύο κάδρα στον τοίχο, η πρώτη φωτογραφία με τους άντρες, η δεύτερη και πιο μικρή με τις γυναίκες του τότε. Πρόσωπα σοβαρά μα αληθινά, όχι επιτηδευμένα.
Έχει σκοτεινιάσει. Ο Βλάσης κι εγώ αποφασίζουμε να πάμε για φαγητό. Περπατούμε για περίπου δεκαπέντε λεπτά. Τα σοκάκια της Μεντίνα, κάποια θεοσκότεινα και απομονωμένα, όλα όμως γεμάτα ακαθαρσίες και σκουπίδια, καθορίζουν και τον ακαθόριστο βηματισμό μας. Το φαγητό δεν λέει πολλά και σίγουρα δεν δικαιολογεί τα χρήματά του, ωστόσο αποδεικνύεται καθαρό και ασφαλές. Η επιστροφή επίσης, αν και εύκολα θα αποτελούσε σκηνικό από αρκετές ταινίες τρόμου. Το βράδυ μάς βρίσκει να ξεπακετάρουμε τα ποδήλατα και να συζητούμε τα πιθανά σενάρια για την επόμενη μέρα.

Το οδοιπορικό που ακολουθεί πραγματοποιήθηκε τον Μάιο του 2018. Λόγω φόρτου εργασίας, πέρασα αρκετό διάστημα απέχοντας από την ταξιδιωτική φωτογραφία. Το ταξίδι διήρκησε 9 ημέρες, για 1600 περίπου χιλιόμετρα. Πραγματοποιήθηκε σε μέρη τα οποία ως επί το πλείστον δεν είχα επισκεφθεί ποτέ μου, ορισμένα αρκετά τουριστικά, ωστόσο σε περίοδο ήπιας κίνησης. Μαζί με την παρέα μου επιλέξαμε επαρχιακούς δρόμους με απότομες εναλλαγές τοπίου και καιρικών συνθηκών. Η γενική εντύπωση που αποκόμισα ήταν θετικότατη, τόσο για το περιβάλλον, όσο και για την ανθρώπινη επέμβαση, πλην ορισμένων εξαιρέσεων. Η Πελοπόννησος έχει πολλά να αναδείξει και σίγουρα αποτελεί έναν από τους προορισμούς που θα πρότεινα στους περισσότερους. Ακολουθ Continue reading “Journey to Peloponnese” →

-Ονειρεύεσαι;
– Κάθε μέρα.
– Εννοείς κάθε βράδυ;
– ‘Οχι. Κάθε μέρα…

Epirus (2018)