Star

 

“Το αστέρι γεννιέται και πεθαίνει
περιοδικά
σε μαθηματικά αποδεδειγμένους κύκλους.

Είναι κάποιες ημέρες ειδικά
που σιγοκαίει τα μάγουλά μου και το κούτελο.
Πώς λαμπιρίζουν οι αχτίδες του στα ανοιχτά μου τα μαλλιά!

Κι εγώ;
Εγώ δεν έχω τίποτε να ανταποδώσω
κάτι που να ‘ναι χρήσιμο ή καταπραϋντικό.

Τούτη η σχέση σύντομα ντροπή μού φέρνει
με κάνει να πονώ
μα εν τέλει ξεγλιστρώ απ’ τις σκιές των φύλλων.

Αφήνοντας την άκοσμη παγωνιά των γύρω δρόμων
παίρνω από εκείνο αμέριστη χαρά
μες στην ψυχή μου ρέει άφοβα μια ζεστασιά

μέχρις εκείνο χρονικά ν’ αντέξει…”

 

Athens (2017)

Flower

 

He grabbed the flower, the flower was burning
he looked at his hands but nothing was melting

he turned to himself, he wondered if he was dreaming
he slapped his face to check if he was still living

A girl was staring his hands that were on fire
she thought to herself: “he could fulfill my desire”

his hands seemed suitable to warm her heart
which was once broken by a reckless young stud

suddenly the wind blew all of her thoughts
what she was feeling, turned into words

the man could now hear what she was thinking
he looked at her eyes as they were blinking

he tried to tell her to stay more calm
he tried to explain her that he wasn’t a scum

Though she felt so embarrassed, her body was trembling
her cheeks were so blushed, she thought she was melting

her arms and her legs became so thick
they changed their colors, their texture turned stiff

her head turned white, then green, then red
she could no more see, she thought she was deaf

she only could feel her body to burn
to be transformed, to turn into a stem

the man ran towards the girl that was fading
he could not find a way to help her escaping

he opened his arms in order to grab her
instead on his hands, he found a flower…

 

***

Αληθεια και αναμνηση

Ο Πλάτων είπε πως η αλήθεια είν’ η ανάμνηση
άρνηση
να λησμονήσεις από πού προήλθες.

Από κάπου εκεί ψηλά
ή μακριά;
τι σημασία έχει άλλωστε ο τόπος;
Ποιος είναι ο λόγος;
Αυτή είν’ η ερώτηση που πρέπει να ρωτάς.

Μα δεν ρωτάς
κοιτάς μόνο για λίγο, προχωράς και συνεχίζεις
δεν έχεις χρόνο και αιτία να λογίσεις
τι ανάγκες έχει αυτός που κείτεται μπροστά

και τρέμει…

Paris (2013)

Μολυβι

Είναι τόσες οι φωνές που δεν ξέρω ποια πρέπει ν’ ακούσω

φωνές εσωτερικές που με απροσανατολίζουν,

μα όλες συμφωνούν με τον χρόνο που μένει.

Τι ωραία θα ήταν να ’χαμε δυο και τρεις ζωές!

Τόσο λίγος καιρός τα παθήματα να μας γίνουν μαθήματα…

***

Γυρνάς και σκέφτεσαι το χθες,

πηγαίνεις πίσω ως όταν ήσουν παιδί

εικόνες πολλές, μα καταλήγεις στο τώρα τόσο γρήγορα που αναρωτιέσαι

ήταν πράγματι λίγα ή μήπως ασήμαντα όλα εκείνα που έζησες;

***

Ίσως πρέπει να τα διηγείσαι στους γύρω σου

μόνο έτσι θα μείνουν στις μνήμες σας,

μόνο έτσι θα αυξήσεις τον χρόνο όταν θα αναπολείς.

***

Κι αν εκείνοι ξεχάσουν;

Πιάσε το μολύβι και τράβα μια γραμμή.

***

Πάμε…

Επιστροφη

Γυρίζω εκεί όπου μεγάλωσα·
πάνε χρόνια αρκετά σαν αντίκρισα τούτη τη γη.
Οι συνθήκες τα έφεραν έτσι που στο τέλος αποφάσισα
άλλους τόπους και μέρη να αποσκοπώ να γνωρίσω.

Τα πρόσωπα που ήξερα πλέον δεν υπάρχουν
Εκείνοι που μεγάλωσα ζουν- αν ζουν- πια μακριά.
Περπατώ προς το σπίτι κρατώντας τη βαλίτσα
την ίδια που γέμισα ρούχα την πρώτη φορά.

Περπατώ και αντικρίζω παιδιά να γελάνε,
μητέρες περήφανες για τις σκανταλιές των μικρών τους.
Προσπαθώ να καταλάβω ποια γλώσσα μιλάνε, μα δεν τα καταφέρνω.

Τι πειράζει? Η ομορφιά ειν’ αυτή που θα μείνει για πάντα…

 

Dordrecht (2012)

Memory of men

memory-of-men

 

A wise man once said true love does not exist
and if it does it lives just for a moment
 –
During that moment both of them feel the same
and both of them can guess the feelings of each other
no rush, no disbelief, no second thoughts exist
their mind is not doubting how strong the feelings are
 –
Their dreams come together, they get on the same route
a sea calm and peaceful appears for them to wander
no winds, no pirates there to ruin their journey
as long as the trust is prevailing for that moment
 –
And then all of a sudden you can sense a small breeze
you notice in the surface a presence of dangerous tails
the ship has lost its track, there is no helm or paddles
one compass without an arrow, a mast without its sails
 –
Both of them now are seeking for a safe place
an island suddenly seems not to be far
both of them are trying for once more to cooperate
until their feet are touching the sand
 –
“I hope you will remember me
the color of us was not just grey
this pile of sand will not be your memory
the footsteps we made would not be swept away…”
Vlissingen (2013)

 

 

Reflection

reflection

I ‘m going where you ‘ve been

I ‘m coming where you ‘r standing

all this work before my eyes

all this life behind my head

until all that will come as none of us wanted to an end

you will be the one to point at the birds

you will be the one to shout for the rain

do not feel intimidated if people hear you

do not stop smiling if I ‘m not near you

just wait for my reflection on your screen again

Amsterdam (2012)

Labyrinth

Σαν τον λαβύρινθο αντικρίσεις μην τον εφοβηθείς
πάρε μια ανάσα μπρος στα δυο κοχύλια και προχώρα
τον εαυτό σου ως θα βρεις εν μέσω πλίνθινων ογκόλιθων
άσε τους φιόγκους ενός έρωτα τον δρόμο να σου πέψουν

Θα αισθανθείς ίσως μονάχος σου σε αχανή πελάγη
σάμπως διασχίζεις θάλασσες κρατώντας το κατάρτι
ίσως θα βλέπεις αστερίες στους βυθούς να σου χαμογελάνε
δελφίνια που ήσαν πρίγκηπες να παίζουνε στο κύμα

Μην τα αφήσεις όλα τούτα τον λόγο να πλανέψουν
κράτα σφιχτά τη θύμηση των τόσο αγαπημένων
του όνου την ουρά κρατάς πια στα δυο σου χέρια
για ξάνοιξε που ο λαβύρινθος ξεπρόβαλε το τέλος

Eretria (2012)

Greece

dsc0374

I watch the sun, the sun is fading

who is the one that put my ending?

I was once the world’s example

all now is gone, as it was bubble

I can’t see well, my eyes feel heavy

all seem so blurred, all seem so messy

My foots are missing, my arms are cut

I ‘m dressed as if I was attacked

I can’t recall, I can’t remember

who are the ones my body dismembered

Are those my people who didn’t guard me?

who left the foreigners to overpower me?

Or even them who joined the feast?

who ate my flesh and served the beast?

I ‘m left alone, the sun is fading

my eyes feel heavy, I see the ending

2012