Labyrinth

Σαν τον λαβύρινθο αντικρίσεις μην τον εφοβηθείς
πάρε μια ανάσα μπρος στα δυο κοχύλια και προχώρα
τον εαυτό σου ως θα βρεις εν μέσω πλίνθινων ογκόλιθων
άσε τους φιόγκους ενός έρωτα τον δρόμο να σου πέψουν

Θα αισθανθείς ίσως μονάχος σου σε αχανή πελάγη
σάμπως διασχίζεις θάλασσες κρατώντας το κατάρτι
ίσως θα βλέπεις αστερίες στους βυθούς να σου χαμογελάνε
δελφίνια που ήσαν πρίγκηπες να παίζουνε στο κύμα

Μην τα αφήσεις όλα τούτα τον λόγο να πλανέψουν
κράτα σφιχτά τη θύμηση των τόσο αγαπημένων
του όνου την ουρά κρατάς πια στα δυο σου χέρια
για ξάνοιξε που ο λαβύρινθος ξεπρόβαλε το τέλος

Eretria (2012)

Greece

dsc0374

I watch the sun, the sun is fading

who is the one that put my ending?

I was once the world’s example

all now is gone, as it was bubble

I can’t see well, my eyes feel heavy

all seem so blurred, all seem so messy

My foots are missing, my arms are cut

I ‘m dressed as if I was attacked

I can’t recall, I can’t remember

who are the ones my body dismembered

Are those my people who didn’t guard me?

who left the foreigners to overpower me?

Or even them who joined the feast?

who ate my flesh and served the beast?

I ‘m left alone, the sun is fading

my eyes feel heavy, I see the ending

2012