Unreal

Πέφτω. Όχι από μόνος μου. Μας σπρώχνουν. Δεν μας ρωτούν αν ξέρουμε κολύμπι. Μας λένε πως δεν φταινε εκείνοι. Αυτοί εκτελούν απλά τις οδηγίες των άλλων

-“Μα εγώ εσένα έβαλα καπετάνιο, εσένα πλήρωσα να με πας το ταξίδιΕσύ γιατί δεν πέφτεις;”

Καμία απάντηση. Μόνο ήχοι και φωνές ανθρώπων που πολεμούν να κολυμπήσουν. Μα δεν μπορούν. Πνίγονται και δεν μπορώ να κάνω κάτι για να τους βοηθήσω. Σκοτάδι, τα νερά μαύρα. Όλα φαίνονται μαύρα, καμιά ελπίδα…

Κάποιος φωνάζει:”Εδώ πατώνω! Εδώ βλέπω! Εδώ θα κάτσω!”. Μεμιάς όλοι ξαποσταίνουν. Κι όμως βλέπω ένα πέρασμα, έναν βράχο… Τα νερά πάλι μαυρίζουν…

“Πού ετοιμάζεσαι να πας;” μου λένε οι δίπλα μου. “Θα πνιγείς σαν τους υπόλοιπους και συ. Κάτσε εδώ, πατώνουμε. Θα επιζήσουμε!”

Το σκέφτομαι. Αναλογίζομαι αν μπορώ να τα καταφέρω. Θα ‘ρθει η παλίρροια. Κι όταν έρθει τότε κανείς τους δεν θα πατώνει… Τους το λέω. Δεν ακούνε. Μου λένε πως τρελάθηκα από τα χρώματα της Δύσης. Μου λένε κι άλλα, μα όσο περνά η ώρα, τόσο λιγότερα ακούω. Είναι πλέον μακριά μου.

Κολυμπάω…

2009

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s